беларускі

Thanks to Edward Akulin for the translation of these poems in Belarusian from the unpublished book “Materials Engineering” and “passing through New York”.

 

da “Ingegneria dei materiali”

L’impossibilità è possibilità verticale che fa gli uomini
sbocciando sul muro. La pioggia cade sulle loro labbra,
quindi a terra. Quando un uomo muore rimane il solco
di una radice, per un po’ la fragranza.

*

Ci sono attimi come perderti
dove sei e dove hai chiuso, ma quale ansia
hanno truccato sulle labbra e quale carta hai scelto?
Dove le strade sarebbero state non guardasti

la pioggia,
quale fosse il giorno, la goccia
dove questa convulsa e luminosa corsa allunga
dove sfogli la pagina, soffiando

come in uno specchio, sopra i detriti
camminando nelle pozzanghere, qualsiasi fango sbricioli
e chiunque non abbia mai pensato
sui vetri opachi …

I segni non cancellano,
il materiale le cui infrante labbra appoggi non è tuo,
l’hanno truccato. La storia, i battiti
elettrizzano l’aria, la gravità

sostituita con qualsiasi cosa. E quale carta hai scelto?
Questa, il braccio che le conficcasti, è un cuore.
Qualcosa di forte
si ferma,

continua a piovere dove sei, continua a piovere.
Sapremo mai cosa c’è oltre
dove non sei più invisibile
di ciò che stringi?

Матэрыяльны інжынерынг (2002—2008, частка)

Немагчымасць – вертыкальная магчымасць, з якой
на сцяне раскрываюцца людзі. Дождж капае на іх
вусны, гэта значыць на зямлю. Калі чалавек памрэ,
застанецца яма, дзе былі карані нейкі час стаяў водар.

*

Імгненні існуюць, каб цябе загубіць,
дзе ты: дзе ты цяпер, а якая нудота
памада на вуснах і якую карту ты выбраў?
Дзе былі б патрэбныя дарогі, ты не бачыў

дажджу,
які быў дзень, кропля,
дзе гэта гонка ў сутаргах і несціханны трэск
дзе адгорнутая старонка — уздыхнеш

як па люстэрку, ходзіш па калюжах
над астанкамі, усялякае балота высыхае
як і кожны, хто ніколі не падумаў
пра мутнае шкло…

Знакі не знікаюць,
набліжаеш матэрыі, адвіслыя вусны, не твая,
нафарбавалі ёй вусны. Гісторыя, удары,
якія электрызуюць неба, напруга

замяняе што заўгодна. І якую карту ты выбраў?
Гэта рука, якую ты запусціў у яе – сардэчная карта.
Штосьці магутнае
спынілася,

зноў дождж, там, дзе ты, зноў ідзе дождж.
Будзеш некалі ведаць, што застанецца
па іншы бок сусвету, дзе ты ўжо не існуеш,
ад усяго, што трымаеш у руцэ?

 

Da “passando per New York”

passaggio di una poesia

La bellezza straordinaria non ti abbandona
ora che siamo distanti e senza possibilità alcuna
di vederci più; ma i fili che uniscono le parole
in quell’infinito sbattere di ciglia su scie senza meta,
i fili che trasformano la rabbia sulle montagne
rosa, nella decisione di tramontare,
che sciolgono l’epilogo della guerra
dentro di te e dentro di me,
rompono l’indifferenza
e non lasciano confini.
Non mi raggomitolo,
penso agli occhi che svaniscono
nella notte in pianura, al vapore
di una finestra di cielo.
Non mi raggomitolo in un’idea, darò vita
ad un lago di bianco
sui disegni di un libro,
farò abbracciare gli amanti.
Poiché sulla strada eterna
che dal mare porta a Jalalabad,
su verso l’Hindukush,
sopra Kabul, Kandahar,
le montagne dentro di te
sono dentro di me.

Пераход праз верш

Неверагодная прыгажосць цябе не пакіне,
цяпер, калі мы далёка кожны ў сабе і без магчымасці
сустракацца; а драты, якія злучаюць словы
у бясконцым трапятанні павекаў па бяздомных слядах,
драты, што ператвараюць гнеў
у ружовых гарах у рашэнне, што трэба перайсці ў сутон,
якія расплаўляюць эпілог вайны
у табе і ўва мне,
раздзірае раўнадушнасць
і не адпускае мяне.
Не скручваюся ў сабе,
разважаю аб вачах, якія знікаюць
у ноч сярод раўнін, аб скразняках
скрозь нябесныя вокны.
Не скручваюся ні ў якую ідэю, маёй сілай хай ажыве
возера чыстай белізны
на малюнках у кнізе,
каханкі хай слізгаюць у абдымкі.
Таму што на вечным шляху,
што вядзе нас ад мора ў Джалалабад,
вышэй за горы Хіндыкуш,
над Кабулам, Кандагарам,
горы ў табе
тыя горы ў табе
тыя ж горы ўва мне.